Russia extreme

Posted by on 1 October 2012

They showed up and we set off for about another 7 km to the campsite.

They said it would be better to stay together and since I was not going up and out off first gear anyway I would not be that much slower…….so we thought:

The road was very bad and it slowed them down, you can see them in the back. But then this rolled in:

And the weather turned from bad to worse and so did the road as it started raining.

The gravel road changed into a dirt road and soon enough me and the bike fell and I had to unload the bike to get it upright and had to bend the pannier mounting frame back so that I could remount the pannier and get the bags back on. Some of the guys helped me to get the bike down a hill as it would not be possible to drive down. In total me and the bike fell 3 times. The sun had set and it was dark we had to push the bike for about 2 or 3 km before the roads where good enough to drive again. Me and Vitaly felt missarable and I was wandering why the hell I decided to go with them. Also I figured that since we are now really in the middle of nowhere, how I would be able to get the bike out of here if the rain continued. We did not make any pictures of this part. When the road was good enough to drive again we made it quickly to the campsite. It had stopped raining and since I was riding again our moods changed and we put up the tents and got a fire going and I was invited to join them for dinner since my instant noodles made them feel sad for me. We talked a lot and finnely went to bed around 1 o’clock.

During the night it started to rain again and I had a hard time to sleep again. One of the guys did not bring a tent as it was not suposed to rain. So the next morning I found a guest in my fronttent. I felt glad to at least pay something back for all the help I received yesterday.

Morning tea:

My bike:

Morning impression of the area:

Groupphoto:

The rain from last night did not seem to have done much damage to the roads. nonetheless Vitaly and his wife decided to go with me in case I needed help puching or lifting the bike again.

There was a lot of fog and we all had a hard time smiling but at least I was riding.

But up some hills they had to push

But bit by bit the road got better and so did the weather

TomTom still having no clue what so ever

And then the sun came out

We made it to the ferry where I would be picked up by Dimitri and some of his friends coming from some bikeparty and Vitaly and his wife would wait for there group.

Since we had some time to spare we waited for them on a small beach near the ferry and had some lunch with tea and coffee.

When Dimitri was near we left the beach and had out to meet up with him.

I then followed Dimitri, his wife and two other bikers back to there home in Volgograd. We had dinner and some beer and went to bed.

The route from Mikhaylovka to Volgograd:

And a more detailed map of my Russia-extreme-off-road-training:

I am now at Vitaly’s home and all is fine. The bike has a few scars, as do the panniers, I got a sunburn from the beach and a sore left arm but it has been a unforgettable experience. I would not have done anything like this if it was not for Vitaly and his friend and I could not have done it without them.

Thanks to all you guys….

 

 

 

 

12 Responses to Russia extreme

  1. Ineke Mulder

    Hé good old fellow!
    You are doing well so far! What a great experience! So, now you know what is out there in this great big world: nothing but friends. That must do a lot of good to you en probably change your idea of the world as a whole. So, when you get home, you will never be the old ‘Wolsly’ any more, but a completely newborn person, and the old one was already such a nice guy! Your pictures are really beautifull and it is a joy to look a little bit over your shoulder, more or less through your eyes.
    Time really flies, 100 days sounds long, but it is not. Soon you are going to meet your sweet girl, I wonder how that feels for you both; that first moment!
    I wish you both a great time together!
    Love Ineke

  2. isa

    Cher Steven,
    je vois que pour toi tout se passe pour le mieux et que tu as la chance de faire de merveilleuses rencontres.
    J’apprécie beaucoup ton site malgré que la traduction laisse à désirer et que je ne comprends pas tout. Mais ça laisse libre cours à mon imagination.
    Dommage aussi que les commentaires ne sont pas traduits. Ah si je connaissais le Néerlandais !!!
    Toute la famille te fait de gros bisous. Bonne continuation et prend soin de toi. A bientôt.. de te revoir dans ton pays “la Hollande”………

  3. Everhard

    Gelezen (ik weet niet meer waar!!)

    YOU ONLY NEED TWO TOOLS IN LIFE:
    WD-40 AND DUCT TAPE.
    IF IT DOESN’T MOVE AND SHOULD, USE THE WD-40.
    IF IT SHOULDN’T MOVE AND DOES, USE THE DUCT TAPE

  4. Ice

    Geweldig verhalen, ik had er een paar nog niet gelezen vanwege de vakantie/nachtdienst enz.
    ik kan niet wachten om allerlei details te horen die je niet kon posten als je weer terug bent,
    het begint op de DVD te lijken die ik van je had geleend om te kijken….

    Hou ‘m rechtop, +suc6
    ik lees je….

  5. Everhard

    …ennuh….braaf hoor van die kerken die je bezoekt!!! Als Onze Lieve Heer bestaat, zal ze daar zeer, zeer content over zijn en je belonen met veel aardige mensen, vodka, bier, koffie, stoffige wegen waar je je krachten mee kan meten en fraaie, geasvalteerde wegen om je snel naar nog een andere kerk te brengen!

  6. Charlotte en Daniel

    Hey Steven,

    Net uitgebreid kennisgemaakt met wolsly!
    Wij zijn enorm onder de indruk van dit grote avontuur, alle preps en de vele gebeurtenissen tijdens je reis.
    Wat een prestatie, nu al…. Maar dit avontuur is nog lang niet voorbij en wij zullen je blijven volgen.
    Heel veel succes, wij beleven alles graag mee, zet ‘m op!

    Groeten uit Deil, wie weet ook een stipje op de wereldkaart waar wolsly eens naartoe zal koersen, haha!

  7. Marguerite

    Petje af, Steven. Maar wat een superapparaat die BMW!.gelukkig dat dit avontuur zo is afgelopen.

  8. Everhard

    Wat een verhaal!!! Mooi man. Ik begrijp mezelf nu nóg beter waarom ik zo’n reis liever met de Landrover maak. Die valt niet om en je zit en slaapt droog! Ga je motor nou niet wassen, hoor. Je moet hier onder de blubber, krassen en deuken terugkomen!! Ben heel benieuwd naar je verdere verhalen: ga zo door!!!

  9. dammes

    kickuh!!! het echte avontuur! en wat een vrienden allemaal. Cool hoor. Wat zijn er toch een hoop aardige mensen op de wereld vind je niet? Veel meer dan niet-aardige denk ik toch wel.. 🙂 Hou je haaks. Ik zie al uit naar je volgende verslag.

  10. Neeltje

    Je, zeg. Dat was wel even bikkelen. Volgende keer toch maar op de fiets naar Rusland dat zullen je vrienden vast waarderen. Ik hoop ook dat je arm weer wat beter gaat. Je kunt in ieder geval wel een poosje in Volgograd blijven om uit te rusten en bij te komen van al deze belevenissen.Je ligt aardig op schema ondanks het feit dat je als het ware fietsend in Volgograd bent gekomen.Maar je bent al aardig
    op weg naar Tiblisi. Het lijkt me goed als je daar een beetje tijdig aankomt , dan kun je ze daar vast op de komst van Sarah voorbereiden. Dat wordt vast heftig. Groeten aan Vitaly en de andere vrienden.
    Gros Bisous
    Neeltje

  11. sarah doncker

    Jeetje, wat spannend allemaal Steven!! Wat een avontuur zeg! Fijn dat je doorgezet hebt en dat alles goed gekomen is !! Ben trots op je. Indrukwekkend landschap, prachtig.
    Zorg goed voor jezelf ;D. Hoop dat je arm minder zeer doet.

    ps; fijn om te weten dat alles met al die perikelen goed gekomen is.

    Liefs,
    Dikke kus

    Sarah

  12. Menno

    Gaaf man, wat een avontuur!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *